Reeds op donderdag werd de tafel gezet en de verdediging georganiseerd. De Duitse spelers opteerden voor een "haakopstelling" die eigenlijk nogal modern aandoet, maar met een Belgisch pantserinfanterie-officier in de gelederen leek dit logisch...
De "Amerikanen" beslisten op te rukken langsheen twee assen - hun doelstelling was een verbindingsweg over de tafel heen veiligstellen - waarbij de eerste as nog eens werd opgesplitst. De "Duitse" spelers verdedigden een rivier en heuvelrug met een panzergrenadierbataljon en twee panzerpeletons in reserve. Deze stonden klaar om - eens de Amerikanen op het tweede deel botsten - de kolonnes in de flank aan te vallen. Zoals blijkt uit de foto's is het zicht van een kolonne tanks dat oprukt onvergetelijk!
Voorzichtigheid
was aan de andere kant geen beletsel om er nog wat tanks in de prak
te schieten tot een eenzame Sherman het bos indook en de "Stug"
in de flank aanpakte. Voor hij echter werd uitgeschakeld, kon de "Stug"
er nog een Sherman uitschakelen.
Met het verdwijnen van de Sherman werd het voor de infanterie wel moeilijk
om haar positie te houden. De overmacht werd gewoon te groot. Stilaan
moesten zij zich terugtrekken. De 80mm mortierpositie werd volledig
omsingeld, maar niet opgemerkt en kon dus ongestoord blijven vuren,
jammer genoeg zonder veel resultaat.
Ondertussen werd het dorp aan de andere kant als "veilig"
beschouwd en trok men op naar het volgende dorp. Een aantal bochten
en ideale vuurhoeken voor antitankgeschut zorgden er weer voor dat er
extreem voorzichtig werd gehandeld. De constante aanwezigheid van twee
Duitse spelers aan die kant van de tafel maakte de Amerikaanse spelers
nog zenuwachtiger. De eerste linie van de Duitsers zorgde voor l zware
verliezen aan Amerikaanse kant.
Totaal
buiten verwachting van de Duitsers konden de Amerikaanse recce's de
"Stugs" vrij snel localiseren. De Duitsers nog net niet in
paniek, want er was op dat vlak op het verrassingseffect gerekend. Gelukkig
waren er geen vrije schootsvelden en de eerste Shermans die tevoorschijn
kwamen werden meteen dermate getroffen dat ze moesten terugvallen. Het
moreel van de tanks zakte onmiddellijk en het resultaat was dat hun
vuur minderde. De "Stug" werd niet eens geraakt! Ondertussen
was ook de infanterie geactiveerd, eerst door mortiervuur te richten
op de oprukkende kolonnes, daarna door de recce's af te schieten. Diverse
tanks openden het vuur op de huizen waar de Duitse troepen zich verscholen
hielden, maar zonder veel resultaat.
Op de tweede as werd ondertussen contact gemaakt door de verkenners. Ze mochten meteen verliezen slikken door mortiervuur. Gebruik makend van letterlijk elke dekking die zich presenteerde vorderde men tot de Duitse stelling werd ontdekt. Een paar obussen later brandden er voertuigen aan beide zijden. Een panzer IV kwam ter hulp en nadat deze op het kruispunt verscheen werd heen en weer gevuurd, met vernietigend resultaat. De numerieke meerderheid van de Yanks was echter te groot en de Duitse stelling moest worden opgegeven. De laatste voertuigen kwamen uit hun dekking en gingen ten aanval. Net op dat moment scheerden er vliegtuigen over het slagveld. Gelukkig geen jachtvliegtuigen of bommenwerpers, maar Dakota's en gliders die para's afwierpen (Amerikaanse natuurlijk). De overmacht werd te groot, de kruispunten van de wegen ingenomen en hoewel de centrale as van de Amerikanen onder zware druk stond en de linkeras onbestaande was, werd omwille van het feit dat een van de Amerikaanse bevelhebbers onder zware morele druk stond om het thuisfront te vervoegen de slag beëindigd. Consensus was dat de Amerikanen gewonnen hadden, maar het was zeer nipt...
Tekst: Johan Van Acker - Foto's Eddy Schroyens.